Chocolatte
Love^^sick 29
กลับมาแล้วค่ะ
ในที่สุด
ปิดไปไม่นานเลยชิมิ เอิ๊กๆ
มาพร้อมตอน 29 ค่ะ โฮะๆๆ
กะลังคิดว่ายิ่งแต่งยิ่งเหมือนคู่พีเมะไปทุกที
55 5
อ้อ เค้ากะว่าถ้าคนอ่านไม่ค่อยเยอะ ก็คงไม่แต่งต่อแว้วอ่ะ
ก็คิเกียจ เท่าน้นเอง 55 ไม่มีราย ย
อ้อ เปิด ตอนเก่าๆให้เข้าชมแล้วนะค้า
เอาล่ะ
LOVE SICK 29
คุณยูฮะ.......ช่วยผม เสียงเร่งเร้านั้นย้ำอีกครั้งเมื่อร่างสูงยังคงง่วนอยู่กับการปิดไฟ ในความมืดนั่น ดวงตาเป็นประกายวาวของร่างสูงวาบขึ้นเล็กน้อย
รู้มั้ย ชั้นปิดไฟทำไม ร่างสูงที่คร่อมอยู่เหนือร่างเล็กกล่าวเสียงเรียบ ก่อนโน้มหน้าไปที่ใบหูเล็ก ขบมันเบาๆ ใช้ปลายลิ้นสัมผัส
เพื่อไม่ให้เห็นหน้าคนอย่างนายไง กระซิบที่ใบหูเล็ก ใบหน้าคมเลื่อนประกบริมฝีปากร่างเล็กที่สั่นระริก มือใหญ่สัมผัสสิ่งนั้นของร่างเล็ก ก่อนลูบมันเพียงเบาๆ
ชั้นรู้ว่านายต้องการขนาดไหน........แต่ก่อนหน้านี้อยากให้นายได้รู้ไว้ก่อนน่ะ ว่า.......... เสียงทุ้มเงียบลง ในความมืดมืออีกข้างที่ซับน้ำตาให้ร่างบาง
นายกับเพื่อนนายก็ไม่ต่างกันหรอก.......สุดท้ายก็ต้องถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพัง มือหนาเพิ่มความเร็วในการปลุกปั่นอารมณ์ของร่างเล็ก..........จนในที่สุดร่างเล็กก็ปลดปล่อยความอึดอัดที่อัดแน่นภายในร่างกายได้สำเร็จ
ใช่ สุดท้ายก็ต้องโดนทิ้งไว้ลำพัง ชีวิตที่โดดเดี่ยวไม่มีกำลังใจนี้ จะอยู่ได้ถึงเมื่อไหร่กันนะ ผมยังจะกลับไปจุดเดิมได้รึเปล่า กลับไปและลืมเรื่องราวทั้งหมดนี้
ร้องไห้ทำไม ชั้นพูดแทงใจดำหรอ หึ.......ก็เท่านั้น ร้องไปเถอะยังไงซะคืนนี้นายก็เป็นของชั้น นิ้วเรียวสอดเข้าปากทางคับแคบที่ไม่ได้ถูกใช้มาเป็นเวลานาน
ฮะ....อ๊า.........ผมเจ็บ......ผม.....อือ อารมณ์ของร่างสูงได้ถูกปะทะขึ้นอีกครั้ง เสียงเล็กที่เย้ายวนนั่นมันยั่วเขาจนแทบบ้า นิ้วเรียวถูกใส่เพิ่มเข้าไปอีกนิ้ว เร่งจังหวะในการขยับมือ แต่ช่องทางนั้นก็ยังคงตอดรัดนิ้วเค้าอย่างหนัก
ทำไมร่างกายนายมันฟิตดีจังฮะ ชั้นแทบทนไม่ไหว นิ้วเรียววนเล่นไปรอบๆปากทางเพื่อสร้างความคุ้นเคย
พอ.....เถอะ......ฮะ มือเล็กเอื้อมมาดึงมือใหญ่ที่กำลังเล้าโลมตนเองอยากสนุกสนาน ก่อนใช้แววตาที่มีน้ำใสๆไหลอยู่นั่นขอร้องต่อร่างสูง ดูน่าสมเพชจริงๆ
มีหรือร่างสูงจะหยุด ในตอนนี้ร่างสูงไม่สามารถเก็บอารมณ์และรอต่อไปอีกได้แล้ว มือหนาปลดกางเกงตัวหนาของตนออก แกนกายที่ใหญ่โตนั่น ได้เผยออกให้คนใต้ร่างได้เห็น
อย่า........ทำ......ผมเลย........ฮะ.......อ๊า ไม่ทันซะแล้ว ความเป็นชายของชายหนุ่มนั้นถูกกดจมหายเข้าไปในทางคับแคบของร่างเล็ก ตาเรียวเล็กมีแต่ละอองน้ำใสไหลออกมาไม่ขาดสาย
ช่วยผ่อนคลายหน่อยสิ ไม่งั้นนายจะเจ็บกว่านี้นะ ร่างสูงรู้สึกอึดอัดไม่ต่างไปจากครั้งแรกเลย ร่างกายบอบบางนี้ ไม่เคยคิดว่าจะทำให้รู้สึกดีได้จนเป็นความต้องการมหาศาล
ไม่........ผม.......เจ็บ......พอแล้วฮะ......... สะโพกเล็กพยายามขืนออก ทั้งมือและขาที่กำลังผลักไสนั้น ไม่สามารถสู้แรงชายหนุ่มได้เลย
ร่างสูงรั้งสะโพกเล็กไว้ ก่อนกระแทกแกนกลางเข้าหาร่างเล็กอีกครั้ง เสียงร้องของร่างเล็กทำให้รู้ถึงความเจ็บปวดที่กำลังรุมเร้าอยูวกับคนไม่ได้สติ ร่างสูงพร่ำเพ้ออยู่อย่างนั้นไปเรี่อยๆ แม้สติอาจจะหลุดลอยไปแล้วแต่ร่างกายนั้นยังคงขยับเร็วช้าสลับไปเรื่อยๆ
ร่างบอบบางที่ยังคงถูกร่างสูงครอบงำนั้น ได้แต่ปล่อยให้ร่างสูงเป็นคนนำพาไปเท่านั้น ตาสวยยังคงผลิตน้ำให้ไหลออกมาเรื่อยๆ ใช่ ทุกอย่างเค้าเองเป็นคนที่ทิ้งยูไป ยังไงซะจะลงโทษอะไรกับร่างกายนี้ก็ ตามแต่ใจยูเถอะ
คำคืนที่มีแสงจันทร์ผ่านเข้ามาในห้องอย่างที่เคยเป็น ทุกอย่างยังคงเหมือนวันวาน หากแต่สิ่งที่แเปลี่ยนไปคงจะเป็นหัวใจ หัวใจที่ยูไม่มีให้โทโมะคนนี้อีกแล้ว
...................
............................
ใต้แสงจันทร์ที่สาดส่อง ยังมีร่างเล็กผิวสีแทนเปลือยกายนั่งร่ำไห้อยู่บนเตียงอย่างแผ่วเบา ข้างกายมีชายหนุ่มซึ่งไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ไม่สามารถตัดใจได้สักที
เสียงร่ำไห้มีเพียงเจ้าตัวเท่านั้นที่ได้ยิน นี่เป็นครั้งที่สองที่จะเรียกว่าถูกทำแบบนี้ก็เป็นได้ แล้วจะทำยังไงต่อไปดี เพราะในเมื่อครั้งที่สองนี้มันก็เจ็บกว่าครั้งแรกเสียงอีก ไม่ใช่ที่ร่างกายหรอก............
แต่เป็นที่จิตใจ..............
ตอนนี้ไม่เหมืออเมื่อก่อน ยูไม่ใช่ของเรา ยูมีคนที่รักอยู่แล้ว และ ยูแต่งงานแล้ว วันนั้นเป็นวันที่เราเจ็บปวดมากที่สุด วันที่ยูแต่งงาน.
((ย้อนไปเมื่อ4เดือนที่แล้ว))
แสงแดงยามเช้าทำเอาคนร่างเล็กบนเตียงกว้างต้องขยุกขยิกอย่างเกียจคร้านตื่นขึ้นมา ตาเล็กกระพริบถี่เพื่อปรับแสงของตาพร้อมบิดตัวอย่างเกียจคร้าน
ร่างเล็กหันมองไปรอบๆห้อง ก่อนจะถลึงตาโต นี่ไม่ใช่ห้องของเค้า แต่ก่อนจะได้นึกถึงอะไรมากไปกว่านี้ เสียงประตูไม้บานโตปิดลงกรอบของห้อง ทำเอาร่างเล็กสะดุ้ง
ยู.......... สันชาติญาณในกายร่างเล็กที่คิดได้ตอนนี้ก็คือ หนี!!! แต่จะทำอย่างไรได้ ในห้องนี้มีเพียงประตูกับหน้าต่างบานใหญ่เพียงอย่างละบานเดียวเท่านั้น
เค้าหมดทางหนีแล้ว!!
ตื่นแล้วหรอ เสียงทุ้มกล่าวอย่าใจเย็น ตากลมโตของร่างเล็กที่ทั้งบวมและแดงเบิกกว้างขึ้นอีก เมื่อร่างสูงย่างสามขุมมาที่เตียง
ร่างเล็กร่นตัวเองขึ้นสู่หัวเตียง ทั้งที่รู้ว่าไม่สามารถหนีได้แล้วแท้ๆ แต่หัวสมองสั่งให้หนีเท่านั้น
อย่า....อึก....เข้า...มานะ ร่างเล็กกล่าวเสียงสั่น ตาเล็กเริ่มมีละอองน้ำเกาะพราวอยู่รอบดวงตา ริมฝีปากเม้มแน่นจนแทบจะขบกัน
ทำไมต้องหนี เมื่อวานเราออกจะรักกันมากกก ร่างสูงเน้นเสียงท้ายประโยค มุมปากที่เผยอออกมาเล็กน้อยนั้นราวกับจะเย้ยให้ร่างเล็กสมเพชตัวเองเล่น
ยู......อึก.......เรารักกันไม่ได้........อึก..... เสียงสั่นสะอื้นราวจะขาดใจ น้ำตาของร่างเล็ก ทำเอาร่างสูงหยุดนิ่งชั่วขณะหนึ่ง
ใช่......เรารักกันไม่ได้.....เพราะนายไม่เคยรักชั้น ชายหนุ่มยืนนิ่งที่ปลายเตียง น้ำเสียงยังคงแฝงไปด้วยความเย็นชา เพียงชั่วขณะหนึ่งเท่านั้นแววตาที่อ่อนแสงลง และกลับมาคงความเย็นชาไว้อีกครั้ง
ไม่ใช่.....อึก.....ไม่ใช่ ร่าเงล็กชันเข่าขึ้นเพื่อโอบกอดตนเองไว้ ในตอนนี้ ทุกอย่างกำลังตีกันไปหมด ทั้งความกลัว ความรู้สึกผิด และก็........ความรัก
ริมฝีปากหนาถูกขบกันแน่น ภาพตรงหน้าคือร่างบางสุดที่รักกำลังงเล็ก แต่อีกใจหนึ่งกลับคิดว่านี่อาจจะเป็นมารยาอีกก็ได้
อย่า....อึก.....ยุ่งกับเราอีกเลย.....นะ อึก ขอร้อง เพื่ออนาคตของยู เพื่อนาย เพราะฉะนั้นอย่าเจอกันอีกเลย อย่าเจออีกเลย
ทำไมล่ะ!!! ทั้งที่ชั้นรักนายมากขนาดนี้แล้วแท้ๆ........ไม่เข้าใจเลย ชายหนุ่มทรุดตัวลงกับพื้นพรมในห้อง สุดท้ายแล้ว ก็ไม่สามารถอดกลั้นต่อความรักครั้งนี้ได้
น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมา ราวกับจะแสดงถึงความสำคัญของคำว่ารัก สองคนที่มีสิ่งเหมือนกันสองอย่าง ความรัก และ ความเจ็บปวด
อยากให้ยูรู้ไว้.....เรายังคงรักยูเหมือนเดิม เหมือนตั้งแต่แรกที่เรารักกัน........อึก.... เสียงปนสะอื้นนั้น แสดงถึงความเจ็บปวดได้ไม่ต่างกัน
แล้วทำไมถึงต้องไปจากชั้น........ทำไมต้องทำลายความรักของเรา มือหน้าที่บดบังใบหน้าของตนเพื่อไม่ให้ร่างเล็กได้เห็นความอ่อนแอนั่น น้ำตาที่ไม่ว่ายังไงก็ยังคงไหลมาไม่หยุดเสียที
............เพราะยูต้องมีครอบครัว........อึก..... พูดออกไปแล้ว ในที่สุดเค้าก็พูดออกไป เหตุผลที่เชือดเฉือนใจตัวเอง มือเล็กยิ่งโอบกอดตัวเองให้แน่นขึ้นไปอีก
ว่าไงนะ!!!.....นี่น่ะหรอเหตุผลที่ว่า.......สุดท้ายเหตุผลนั่นก็บ่งบอกได้แล้วว่านายต้องการตีตัวออกห่างจากชั้น ยูอิจิก้าวไวไวขึ้นไปบนเตียงที่มีร่างเล็กนั่งร้องไห้อยู่
ยูไม่เข้าใจ.....อึก.....อย่าจับเรานะ.....อึก ร่างเล็กที่กรูดขึ้นไปที่หัวเตียงยิ่งขึ้น ก่อนจะสะบัดมือหนาที่กำลังจะแตะต้องกายของตน
บอกเหตุผลได้ไหมครับ บอกยูที ร่างสูงอ่อนเสียงลง สรรพนามที่ใช้ก็ถูกนำกลับมาใช้ดังเดิม มือหนาเอื้อมปาดน้ำตาให้ร่างเล็ก
เรา......อึก....เรา...............................
.......................
.............................
แม่ยูเคาอยากให้ยูมีครอบครัวที่ดี ที่สมบูรณ์แบบ ก็เท่านั้นเอง....อึก เสียงสะอื้นน้อยๆนั่นยังคงปะปนกันไปในน้ำเสียงอื้ออึง
แม่งั้นหรอ!!! ร่างสูงผลุนผลันออกไปทันที
2 b con
ขอคอมเม้นด้วยน้า จุ๊บๆๆ
อ้อ
shuiji_bell@hotmail.com แอดมาคุยได้เง้อ คิกๆๆ
ในที่สุด
ปิดไปไม่นานเลยชิมิ เอิ๊กๆ
มาพร้อมตอน 29 ค่ะ โฮะๆๆ
กะลังคิดว่ายิ่งแต่งยิ่งเหมือนคู่พีเมะไปทุกที
55 5
อ้อ เค้ากะว่าถ้าคนอ่านไม่ค่อยเยอะ ก็คงไม่แต่งต่อแว้วอ่ะ
ก็คิเกียจ เท่าน้นเอง 55 ไม่มีราย ย
อ้อ เปิด ตอนเก่าๆให้เข้าชมแล้วนะค้า
เอาล่ะ
LOVE SICK 29
คุณยูฮะ.......ช่วยผม เสียงเร่งเร้านั้นย้ำอีกครั้งเมื่อร่างสูงยังคงง่วนอยู่กับการปิดไฟ ในความมืดนั่น ดวงตาเป็นประกายวาวของร่างสูงวาบขึ้นเล็กน้อย
รู้มั้ย ชั้นปิดไฟทำไม ร่างสูงที่คร่อมอยู่เหนือร่างเล็กกล่าวเสียงเรียบ ก่อนโน้มหน้าไปที่ใบหูเล็ก ขบมันเบาๆ ใช้ปลายลิ้นสัมผัส
เพื่อไม่ให้เห็นหน้าคนอย่างนายไง กระซิบที่ใบหูเล็ก ใบหน้าคมเลื่อนประกบริมฝีปากร่างเล็กที่สั่นระริก มือใหญ่สัมผัสสิ่งนั้นของร่างเล็ก ก่อนลูบมันเพียงเบาๆ
ชั้นรู้ว่านายต้องการขนาดไหน........แต่ก่อนหน้านี้อยากให้นายได้รู้ไว้ก่อนน่ะ ว่า.......... เสียงทุ้มเงียบลง ในความมืดมืออีกข้างที่ซับน้ำตาให้ร่างบาง
นายกับเพื่อนนายก็ไม่ต่างกันหรอก.......สุดท้ายก็ต้องถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพัง มือหนาเพิ่มความเร็วในการปลุกปั่นอารมณ์ของร่างเล็ก..........จนในที่สุดร่างเล็กก็ปลดปล่อยความอึดอัดที่อัดแน่นภายในร่างกายได้สำเร็จ
ใช่ สุดท้ายก็ต้องโดนทิ้งไว้ลำพัง ชีวิตที่โดดเดี่ยวไม่มีกำลังใจนี้ จะอยู่ได้ถึงเมื่อไหร่กันนะ ผมยังจะกลับไปจุดเดิมได้รึเปล่า กลับไปและลืมเรื่องราวทั้งหมดนี้
ร้องไห้ทำไม ชั้นพูดแทงใจดำหรอ หึ.......ก็เท่านั้น ร้องไปเถอะยังไงซะคืนนี้นายก็เป็นของชั้น นิ้วเรียวสอดเข้าปากทางคับแคบที่ไม่ได้ถูกใช้มาเป็นเวลานาน
ฮะ....อ๊า.........ผมเจ็บ......ผม.....อือ อารมณ์ของร่างสูงได้ถูกปะทะขึ้นอีกครั้ง เสียงเล็กที่เย้ายวนนั่นมันยั่วเขาจนแทบบ้า นิ้วเรียวถูกใส่เพิ่มเข้าไปอีกนิ้ว เร่งจังหวะในการขยับมือ แต่ช่องทางนั้นก็ยังคงตอดรัดนิ้วเค้าอย่างหนัก
ทำไมร่างกายนายมันฟิตดีจังฮะ ชั้นแทบทนไม่ไหว นิ้วเรียววนเล่นไปรอบๆปากทางเพื่อสร้างความคุ้นเคย
พอ.....เถอะ......ฮะ มือเล็กเอื้อมมาดึงมือใหญ่ที่กำลังเล้าโลมตนเองอยากสนุกสนาน ก่อนใช้แววตาที่มีน้ำใสๆไหลอยู่นั่นขอร้องต่อร่างสูง ดูน่าสมเพชจริงๆ
มีหรือร่างสูงจะหยุด ในตอนนี้ร่างสูงไม่สามารถเก็บอารมณ์และรอต่อไปอีกได้แล้ว มือหนาปลดกางเกงตัวหนาของตนออก แกนกายที่ใหญ่โตนั่น ได้เผยออกให้คนใต้ร่างได้เห็น
อย่า........ทำ......ผมเลย........ฮะ.......อ๊า ไม่ทันซะแล้ว ความเป็นชายของชายหนุ่มนั้นถูกกดจมหายเข้าไปในทางคับแคบของร่างเล็ก ตาเรียวเล็กมีแต่ละอองน้ำใสไหลออกมาไม่ขาดสาย
ช่วยผ่อนคลายหน่อยสิ ไม่งั้นนายจะเจ็บกว่านี้นะ ร่างสูงรู้สึกอึดอัดไม่ต่างไปจากครั้งแรกเลย ร่างกายบอบบางนี้ ไม่เคยคิดว่าจะทำให้รู้สึกดีได้จนเป็นความต้องการมหาศาล
ไม่........ผม.......เจ็บ......พอแล้วฮะ......... สะโพกเล็กพยายามขืนออก ทั้งมือและขาที่กำลังผลักไสนั้น ไม่สามารถสู้แรงชายหนุ่มได้เลย
ร่างสูงรั้งสะโพกเล็กไว้ ก่อนกระแทกแกนกลางเข้าหาร่างเล็กอีกครั้ง เสียงร้องของร่างเล็กทำให้รู้ถึงความเจ็บปวดที่กำลังรุมเร้าอยูวกับคนไม่ได้สติ ร่างสูงพร่ำเพ้ออยู่อย่างนั้นไปเรี่อยๆ แม้สติอาจจะหลุดลอยไปแล้วแต่ร่างกายนั้นยังคงขยับเร็วช้าสลับไปเรื่อยๆ
ร่างบอบบางที่ยังคงถูกร่างสูงครอบงำนั้น ได้แต่ปล่อยให้ร่างสูงเป็นคนนำพาไปเท่านั้น ตาสวยยังคงผลิตน้ำให้ไหลออกมาเรื่อยๆ ใช่ ทุกอย่างเค้าเองเป็นคนที่ทิ้งยูไป ยังไงซะจะลงโทษอะไรกับร่างกายนี้ก็ ตามแต่ใจยูเถอะ
คำคืนที่มีแสงจันทร์ผ่านเข้ามาในห้องอย่างที่เคยเป็น ทุกอย่างยังคงเหมือนวันวาน หากแต่สิ่งที่แเปลี่ยนไปคงจะเป็นหัวใจ หัวใจที่ยูไม่มีให้โทโมะคนนี้อีกแล้ว
...................
............................
ใต้แสงจันทร์ที่สาดส่อง ยังมีร่างเล็กผิวสีแทนเปลือยกายนั่งร่ำไห้อยู่บนเตียงอย่างแผ่วเบา ข้างกายมีชายหนุ่มซึ่งไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ไม่สามารถตัดใจได้สักที
เสียงร่ำไห้มีเพียงเจ้าตัวเท่านั้นที่ได้ยิน นี่เป็นครั้งที่สองที่จะเรียกว่าถูกทำแบบนี้ก็เป็นได้ แล้วจะทำยังไงต่อไปดี เพราะในเมื่อครั้งที่สองนี้มันก็เจ็บกว่าครั้งแรกเสียงอีก ไม่ใช่ที่ร่างกายหรอก............
แต่เป็นที่จิตใจ..............
ตอนนี้ไม่เหมืออเมื่อก่อน ยูไม่ใช่ของเรา ยูมีคนที่รักอยู่แล้ว และ ยูแต่งงานแล้ว วันนั้นเป็นวันที่เราเจ็บปวดมากที่สุด วันที่ยูแต่งงาน.
((ย้อนไปเมื่อ4เดือนที่แล้ว))
แสงแดงยามเช้าทำเอาคนร่างเล็กบนเตียงกว้างต้องขยุกขยิกอย่างเกียจคร้านตื่นขึ้นมา ตาเล็กกระพริบถี่เพื่อปรับแสงของตาพร้อมบิดตัวอย่างเกียจคร้าน
ร่างเล็กหันมองไปรอบๆห้อง ก่อนจะถลึงตาโต นี่ไม่ใช่ห้องของเค้า แต่ก่อนจะได้นึกถึงอะไรมากไปกว่านี้ เสียงประตูไม้บานโตปิดลงกรอบของห้อง ทำเอาร่างเล็กสะดุ้ง
ยู.......... สันชาติญาณในกายร่างเล็กที่คิดได้ตอนนี้ก็คือ หนี!!! แต่จะทำอย่างไรได้ ในห้องนี้มีเพียงประตูกับหน้าต่างบานใหญ่เพียงอย่างละบานเดียวเท่านั้น
เค้าหมดทางหนีแล้ว!!
ตื่นแล้วหรอ เสียงทุ้มกล่าวอย่าใจเย็น ตากลมโตของร่างเล็กที่ทั้งบวมและแดงเบิกกว้างขึ้นอีก เมื่อร่างสูงย่างสามขุมมาที่เตียง
ร่างเล็กร่นตัวเองขึ้นสู่หัวเตียง ทั้งที่รู้ว่าไม่สามารถหนีได้แล้วแท้ๆ แต่หัวสมองสั่งให้หนีเท่านั้น
อย่า....อึก....เข้า...มานะ ร่างเล็กกล่าวเสียงสั่น ตาเล็กเริ่มมีละอองน้ำเกาะพราวอยู่รอบดวงตา ริมฝีปากเม้มแน่นจนแทบจะขบกัน
ทำไมต้องหนี เมื่อวานเราออกจะรักกันมากกก ร่างสูงเน้นเสียงท้ายประโยค มุมปากที่เผยอออกมาเล็กน้อยนั้นราวกับจะเย้ยให้ร่างเล็กสมเพชตัวเองเล่น
ยู......อึก.......เรารักกันไม่ได้........อึก..... เสียงสั่นสะอื้นราวจะขาดใจ น้ำตาของร่างเล็ก ทำเอาร่างสูงหยุดนิ่งชั่วขณะหนึ่ง
ใช่......เรารักกันไม่ได้.....เพราะนายไม่เคยรักชั้น ชายหนุ่มยืนนิ่งที่ปลายเตียง น้ำเสียงยังคงแฝงไปด้วยความเย็นชา เพียงชั่วขณะหนึ่งเท่านั้นแววตาที่อ่อนแสงลง และกลับมาคงความเย็นชาไว้อีกครั้ง
ไม่ใช่.....อึก.....ไม่ใช่ ร่าเงล็กชันเข่าขึ้นเพื่อโอบกอดตนเองไว้ ในตอนนี้ ทุกอย่างกำลังตีกันไปหมด ทั้งความกลัว ความรู้สึกผิด และก็........ความรัก
ริมฝีปากหนาถูกขบกันแน่น ภาพตรงหน้าคือร่างบางสุดที่รักกำลังงเล็ก แต่อีกใจหนึ่งกลับคิดว่านี่อาจจะเป็นมารยาอีกก็ได้
อย่า....อึก.....ยุ่งกับเราอีกเลย.....นะ อึก ขอร้อง เพื่ออนาคตของยู เพื่อนาย เพราะฉะนั้นอย่าเจอกันอีกเลย อย่าเจออีกเลย
ทำไมล่ะ!!! ทั้งที่ชั้นรักนายมากขนาดนี้แล้วแท้ๆ........ไม่เข้าใจเลย ชายหนุ่มทรุดตัวลงกับพื้นพรมในห้อง สุดท้ายแล้ว ก็ไม่สามารถอดกลั้นต่อความรักครั้งนี้ได้
น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมา ราวกับจะแสดงถึงความสำคัญของคำว่ารัก สองคนที่มีสิ่งเหมือนกันสองอย่าง ความรัก และ ความเจ็บปวด
อยากให้ยูรู้ไว้.....เรายังคงรักยูเหมือนเดิม เหมือนตั้งแต่แรกที่เรารักกัน........อึก.... เสียงปนสะอื้นนั้น แสดงถึงความเจ็บปวดได้ไม่ต่างกัน
แล้วทำไมถึงต้องไปจากชั้น........ทำไมต้องทำลายความรักของเรา มือหน้าที่บดบังใบหน้าของตนเพื่อไม่ให้ร่างเล็กได้เห็นความอ่อนแอนั่น น้ำตาที่ไม่ว่ายังไงก็ยังคงไหลมาไม่หยุดเสียที
............เพราะยูต้องมีครอบครัว........อึก..... พูดออกไปแล้ว ในที่สุดเค้าก็พูดออกไป เหตุผลที่เชือดเฉือนใจตัวเอง มือเล็กยิ่งโอบกอดตัวเองให้แน่นขึ้นไปอีก
ว่าไงนะ!!!.....นี่น่ะหรอเหตุผลที่ว่า.......สุดท้ายเหตุผลนั่นก็บ่งบอกได้แล้วว่านายต้องการตีตัวออกห่างจากชั้น ยูอิจิก้าวไวไวขึ้นไปบนเตียงที่มีร่างเล็กนั่งร้องไห้อยู่
ยูไม่เข้าใจ.....อึก.....อย่าจับเรานะ.....อึก ร่างเล็กที่กรูดขึ้นไปที่หัวเตียงยิ่งขึ้น ก่อนจะสะบัดมือหนาที่กำลังจะแตะต้องกายของตน
บอกเหตุผลได้ไหมครับ บอกยูที ร่างสูงอ่อนเสียงลง สรรพนามที่ใช้ก็ถูกนำกลับมาใช้ดังเดิม มือหนาเอื้อมปาดน้ำตาให้ร่างเล็ก
เรา......อึก....เรา...............................
.......................
.............................
แม่ยูเคาอยากให้ยูมีครอบครัวที่ดี ที่สมบูรณ์แบบ ก็เท่านั้นเอง....อึก เสียงสะอื้นน้อยๆนั่นยังคงปะปนกันไปในน้ำเสียงอื้ออึง
แม่งั้นหรอ!!! ร่างสูงผลุนผลันออกไปทันที
2 b con
ขอคอมเม้นด้วยน้า จุ๊บๆๆ
อ้อ
shuiji_bell@hotmail.com แอดมาคุยได้เง้อ คิกๆๆ
ในที่สุดพี่ยูก็ได้รู้เหตถุผลที่แท้จริงสักที
สงสารยามะพีมานาน
จะรอตอนต่อไปนะค่ะ